خوش بحال مسکینان در روح ،زیرا ملکوت آسمان از آن ایشان خواهد بود .
این نخستین تعلیم ثبت شده مسیح است و شاید هم مهترین آن،زیرا بدون مسکین بودن در روح نمیتوان وارد ملکوت آسمان شد .
جهان می اموزد که برای برخورداری از برکت ؛ باید قدرتمند،ثروتمند و متکی به خود بود اما این اشتباه است چون قدرتمندان و ثروتمندان نیز مانند سایرین برای رسیدن به حضور و ملکوت خداوندو برای دریافت برکت آسمانی باید در روح مسکین شوند .
مسکین شدن در روح به معنی خالی شدن ا ز خود است ، پیش از آنکه بتوانیم با برکات خداوند پر شویم ابتدا باید خالی شویم.
اما خالی شدن یعنی چه؟یعنی طبیعت و منیت کهنه و گناه کار ،متبکر، مغرور، خودخواه ، حریص ، طماع، و......ما باید ابتدا بمیرد .باید هر آنچه درماست و از خدا نیست نابود شود باید تهی شویم باید مسکین شویم تا آماده دریافت روح پر برکت و پر قدرت خداوند شویم.
این امر برای ما به دو صورت میسر میشود : اول اینکه د رحضور خداوندمان عیسی مسیح اعتراف کنیم که گناه کاریم ومرده ایم ،چون طبق کلام خدا ، گناه یعنی دوری از خدا و دوری از خدا یعنی مرگ. و از مسیح بخوایم تا گناهان ما را ببخشد و به ما تولد نو که همان تولد روحانی است بدهد.
و دوم اینکه برای کسانی که این زندگی نو و تولد روحانی را دریافت کرده اند باید بدانند که مسکین شدن د رروح به قدرت ما نیست ، با تلاش و کوشش ما نیست که مسکین میشویم بلکه باید با همان روحی که از خدا به هنگام ایمان به مسیح به ما داده میشود با خدا رابطه شفاف وعمیق و هر روزه داشته باشیم تا خداوند ضعفها ، نقصها ، ناتوانیها و حتی چیزهایی که تکیه ما بر آنهاست و از غرور ما ناشی میشود را به مانشان دهد ، تا از بتهای کوچکی که در طی سالها زندگی در گناه برای خود ساخته ایم مطلع شویم و آنها را پای صلیب مسیح بشکنیم و اقرار کنیم که ما با خون او آزاد شده ایم و نمیخواهیم غیر ا زمسیح کسی حاکم بر زندگی و روح ما باشد و به دین صورت مسیح به ما کمک میکند تا یک زندگی روحانی پیروزمند داشته باشیم.
او ابتدا ما را مسکین خواهد کرد و بعد ملکوت وتمام آنجه که دارد را به ما میبخشد.
مسکین بودن د رروح یک خصلت طبیعی نیست بلکه خصلتی روحانی است ، فروتنی باطنی است ،بسیاری ادعای فروتنی میکنند و با زبان خود میگویند که من ا زخود هیچی ندارم و ضغیف و ناتوان هستم ...اما د ردلشان به انچه که میگویند اعتقاد ندارند و هنوز تکیه گاه ها و دست آویزهایی در نهان دلشان دارند تا به آن متوصل شوند .....
در مقابل خداوند قدوس و پر جلال و قادر ؛ ما هیچ چیز نداریم که بتوانیم به آن افتخار کنیم ؛ نمیتوانیم به موقعیت اجتماعی ،شهرت ، تحصیلات ، مهارتها ، ثروت وحتی کارهای نیک خود ببالیم . همه اینها در مقابل خدای خالق ناچیز و فانی است . ما ا زخود چیزی نداریم که شایسته بردن به حضور خدا باشد فقط باید ظرفهای خالی باشیم تا او ما را پر کند.
دعا کنیم که فروتنی ما در روح باشد تا چشمان روحانیمان باز شود و وجود ما معبد پاکی برای حضور خداوند زنده باشد ، زیرا خداوند میفرماید : من در مکانهای بلند و مقدس ساکنم و نیز در وجود کسی که روحی متواضع و توبه کار دارد، تا دل او را زنده سازم و نیروی تازه به او بخشم (اشعیا ۵۷-۱۵). آمین